[Fic HP/DM] Unexpectable

posted on 27 Jan 2010 18:13 by giwi-guinevere in Kitchen-MyFictionRoom

Title: Unexpectable : 1-shot

Author: Giwi [Guinevere]

Category: AR / Post-Hogwart

Pairing: HP/DM [Side RW/HG, JP/SS]

Disclaimer: Everything belongs to JK Rowling, except the imagination is mine.

WARNING เรื่องนี้ARนะ บางคนอาจจะไม่ชอบก็ได้(มั้ง) เผื่อๆไว้ ลองอ่านดูนะ ^^

[AR (Alternate Reality) - the world is the same, but some basic (or most) of canon facts are different เรื่องนี้นิดหน่อย ไม่เยอะนะ]

Detail บางคนอาจจะลืมไปแล้วว่าในกระทรวงเวทมนตร์หน่วยงานต่างๆ นั้นจะตั้งอยู่ใต้ดินลึกลงไปด้านล่าง แต่ละชั้นจะมีหน้าต่างต้องมนต์ที่สามารถเสกคาถาให้มีสภาพภูมิอากาศอย่างไรก็ได้ ตัวกระทรวงเวทมนตร์เองมีทั้งหมด 10ชั้น โดยที่ชั้น Ground ที่เป็นทางเข้าจะอยู่ที่ชั้น8 ซึ่งชั้นที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้ก็มีแค่...

ชั้น 1  ห้องทำงานของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์และพนักงาน

กับชั้น 8  โถงต้อนรับ เป็นเหมือนกับชั้นต้อนรับของกระทรวงเวทมนตร์ เป็นที่ตั้งของน้ำพุภราดรภาพผู้วิเศษ และเป็นชั้นที่จะพาไปสู่ชั้นต่างๆของกระทรวงเวทมนตร์

(http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%97%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C )

 

 UNEXPECTABLE

 

เข็มนาฬิกาเรือนทองบนข้อมือสีแทนชี้บอกเวลาสองทุ่มตรงพอดี ทำเอาเจ้าของแทบไม่อยากเชื่อสายตา จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานใหญ่ที่กรุรอบห้องทำงาน เผยให้เห็นท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มดุจกำมะหยี่ แต่งแต้มด้วยด้วยดาวดวงเล็กๆ เขาจึงต้องเชื่อว่าตัวเองนั่งทำงานมาจนดึกโดยไม่รู้ตัวเลยจริงๆ

แฮร์รี่ พอตเตอร์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มานั่งทำงานในตำแหน่งนี้ บนเก้าอี้หนังอย่างดีบุนวมคอยนั่งเซ็นเอกสารอนุมัติ เข้าประชุมและเจรจากับผู้คนหลายฝ่าย ซึ่งตรงข้ามกับความถนัดของเขา ที่ไม่ใช่คนพูดเก่งนักและรักการทำกิจกรรมกลางแจ้งมากกว่าอยู่ในสถานที่จำกัดเช่นนี้ ตลอดชีวิตการเรียนที่ฮอกวอตส์ เขาทุ่มเทเพื่อจะได้เป็นมือปราบมารที่มีความสามารถ แต่แล้วโวลเดอมอร์กลับเพลี่ยงพล้ำและถูกกำจัดออกไปจากโลกเวทมนตร์ได้ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ และเมื่อเขาเห็นว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังคลี่คลายลงไปด้วยดี เขาจึงหันเหไปยังสิ่งที่เขารักและทำได้ดีที่สุดอีกสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือการเป็นนักควิชดิชมืออาชีพ แต่แล้วพวกผู้เสพความตายก็ผนึกกำลังกันสร้างเรื่องยุ่งๆจนต้องคอยตามแก้ปัญหาไม่จบสิ้น และเขา...แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิต จึงได้รับเกียรติที่คล้ายๆกับกับการบังคับ ให้มานั่งอยู่ตรงนี้ ตำแหน่งอันสูงส่งนี้ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในที่สุด

ถึงตรงนี้เขาอดคิดไม่ได้ว่า ชีวิตเขานี้คงจะไม่เคยมีอะไรเป็นไปได้ตามที่ใจหวังซักอย่างเดียว อันที่จริงมันก็เริ่มต้นตั้งแต่ที่เขาลืมตาเกิดมาและมีแผลเป็นตรงกลางหน้าผากด้วยซ้ำ แฮร์รี่ อดหัวเราะในลำคอกับชะตาชีวิตที่เลือกไม่ได้ซักอย่างของเขา ก่อนจะลงมือเก็บของบนโต๊ะอย่างใจเย็น ดวงตาสีเขียวมรกตมองไล่เอกสารแต่ละแผ่นที่ผ่านมือไป ถึงนี่จะไม่ใช่งานที่เขาชอบมากที่สุดในโลก  แต่อย่างน้อยเขาก็ยังเต็มใจที่จะมาทำงานทุกวัน แม้ว่าเขาจะไม่กล้าตอบเหตุผลในใจตัวเองนี้ออกมาดังๆ แต่เขาก็กล้าที่จะยอมรับความรู้สึกที่ว่า ที่นี่ยังมีอะไรที่เขารอที่จะได้พบทุกวัน

 

❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄

 

เสียงรองเท้าหนังตัดอย่างประณีตกระทบพื้นหินอ่อนดังกังวาน แสงจันทร์จากหน้าต่างเวทมนตร์ที่ลอดผ่านเข้ามาสะท้อนให้เห็นเงารูปร่างผอมบาง มือเรียวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนราวกลับอากาศร้อนเต็มประดา ทั้งๆที่ยังอยู่ในหน้าหนาว แต่หิมะบางๆบนทางเท้าทำให้เห็นว่าปีนี้หนาวน้อยกว่าที่ควรจะเป็นมาก ใบหน้าขาวเนียนสะท้อนกับแสงจันทร์ดูบอบบางกำลังขมวดคิ้วยุ่งๆเข้าหากันราวกับไม่พอใจอะไรซักอย่าง ปีนี้เขาไม่ได้กลับบ้าน แถมยังต้องทำงานดึกๆอีก ความจริง เดรโก มัลฟอย เจ้าหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์ระดับสูง คนนี้ก็ไม่ได้รำคาญใจอะไรนักหนา เพียงแต่ว่าทุกอย่างดูจะขัดใจเขาไปซะเป็นส่วนมาก โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงว่าคุณแม่สุดที่รักเตรียมหาลูกสะใภ้ที่เขาไม่ต้องการไว้ให้จนเขากลับบ้านไม่ได้ หรือแม้แต่อากาศที่คิดว่าปีนี้จะต้องหนาวมากอย่างที่เขาชอบก็กลับไม่เป็นอย่างที่คิด ไม่นับอารมณ์ขึ้นๆลงๆอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ทั้งที่เรื่องนี้เขาถูกฝึกหัดมาอย่างดีเยี่ยม นี่มันอะไรกัน! ผมบลอนด์ซีดพลิ้วไสวไปตามก้าวเดินที่แรงขึ้นจากความหงุดหงิดไปยังลิฟต์ที่อยู่สุดทางเดิน

เดรโกรักฤดูหนาว มันทำให้เขารู้สึกสบาย เขารู้สึกว่าฤดูหนาวมีเวทมนตร์พิเศษ ได้ยินมานักต่อนักแล้วว่า ฤดูหนาวทำให้คนรักกันได้ และอากาศอันหนาวเย็นเดียวกันนี้ ก็ทำให้คนรู้สึกเหงาได้มากกว่าเดิม สำหรับเขาแล้วยิ่งหนาวเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ความเหงาบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจได้มากเท่านั้น เดรโกยิ้มบางๆกับความรู้สึกแปลบข้างใน เขารักความเจ็บปวดนี้ชะมัด ก่อนจะหัวเราะเบาๆกับตัวเอง บางทีเขาอาจจะโรคจิตไปแล้ว ก่อนที่จะอดคิดถึง เซเวอร์รัส สเนป พ่อทูนหัวสุดที่รักของเขาที่จมอยู่กับความเหงาที่เขาไม่เข้าใจ บางทีเขาก็อยากจะถามเหลือเกินว่าใครกันที่ทำให้เซเวอร์รัสเป็นอย่างนี้ แต่เมื่อพูดถึงความรักแล้วเซเวอร์รัสก็ยังยิ้มให้เขาได้ทุกครั้ง และสอนเขาเสมอว่า ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม หากว่าเขายังไม่เคยสัมผัส ก็ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าความรักมันทำให้อุ่นได้ขนาดไหน ดวงตาสีเทาหม่นลงจนแทบมองไม่เห็นสีฟ้าจางๆภายใน เขาสงสัยเหลือเกินว่าเขาจะมีโอกาสได้รู้สึกอย่างนั้นบ้างมั้ย เดรโก กดปุ่มลง พลางยืนพิงกำแพงเย็นเฉียบ อยู่ๆเสียงนุ่มๆของพ่อทูนหัวที่ได้ยินไม่บ่อยนักดังขึ้นมาในใจ "และที่สำคัญนะ เดรโก...เมื่อความรักมายืนอยู่ข้างหน้า ก็อย่าปล่อยให้หลุดมือไป"

 

❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄-❄

 

แฮร์รี่ก้าวเข้าไปบนพรมหนานุ่มสีแดงที่ปูไว้ในลิฟต์สำหรับรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ซึ่งเป็นเพียงตัวเดียวที่เปิดพร้อมยี่สิบสี่ชั่วโมง ดวงตาสีเขียวมองสะท้อนบานประตูสีทองอร่ามที่เลื่อนปิดช้าๆ ก่อนจะเริ่มเคลื่อนที่อย่างนุ่มนวลลงสู่เบื้องล่าง ขัดกับความคิดที่ติดขัดในหัวของเขา หลังจากออกจากที่ทำงานแล้ว เขายังคิดไม่ออกว่าจะไปไหนต่อดี แต่ที่แน่ๆคือไม่อยากรบกวนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่อีก แค่ช่วงปีใหม่ที่เขาไปค้างด้วยก็รบกวนมากพอแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาสนิทกับเพื่อนทั้งสองน้อยลง หากแต่ว่าคู่ที่เพิ่งแต่งงานกัน ก็คงอยากมีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง ยิ่งเพื่อนทั้งสองชวนให้เขาไปค้างด้วยความเต็มใจมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรเป็นส่วนเกินมากเท่านั้น เวลาอยู่ต่อหน้าเขา รอนกับเฮอร์ไมโอนี่จะทำตัวเหมือนที่เคยคบกันมาตลอด แต่แฮร์รี่ก็รู้ว่า ความจริงคู่นี้เป็นคู่ที่สวีทมากคู่หนึ่งเลยทีเดียว แฮร์รี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ พลางคิดไปถึงหนังสือปรุงยาของพ่อที่เขาเจอโดยบังเอิญจากกองหนังสือเรียนที่บริจาคให้ห้องสมุดฮอกวอตส์ ครั้งแรกที่เขาได้มา ก็อดขำไม่ได้ว่าการที่พ่อเขาบริจาคหนังสือวิชานี้ทันทีที่เรียนจบ มันแสดงให้เห็นถึงความรักที่มีต่อวิชานี้อย่างล้นเหลือ จนไม่แม้แต่จะเอากลับบ้านเลยทีเดียว ตัวเขาเอง ก็ไม่ได้สนใจตัวเนื้อหาวิชานัก แต่คุณค่าของมันกลับอยู่ที่รอยขีดเขียนเล่นๆทั่วไป ทั้งประโยคที่แอบคุยในห้องเรียน ตารางเอ็กซ์โอ แฮงค์แมน ไปจนถึงมุกตลกหรืออะไรก็ตามเต็มหน้ากระดาษไปหมด แต่ประโยคหนึ่งที่เขาจำได้ไม่มีวันลืม เป็นลายมือจางๆเขียนอยู่หน้าหลังสุด ราวกับจะแอบไม่ให้ใครสังเกตเห็นได้

"เมื่อความรักมายืนอยู่ข้างหน้า ก็อย่าปล่อยให้หลุดมือไป"

 

ประโยคนี้ดังขึ้นในใจพร้อมกับเสียงเตือนของลิฟต์ดังขึ้น ประตูสีทองอร่ามแยกออกให้เห็นร่างบางๆที่ยืนพิงกำแพงอยู่ แสงสีนวลจากลิฟต์สะท้อนออกไปทำให้ผู้รอนั้นหันหน้ามามอง หัวใจของแฮร์รี่กระตุกขึ้นมาจังหวะหนึ่งพร้อมกับเพ่งมองร่างบางนั้นเดินใกล้เข้ามา เมื่อดวงตาสีเทาซีดเงยขึ้นปะทะกับสีเขียวสด ในพริบตาเดียวแสงสีฟ้าก็ฉายออกมาจากดวงตาที่เบิ่งกว้างของผู้ยืนรอนอกลิฟต์ พร้อมกับเสียงพูดเบาๆราวกระซิบพร้อมกันว่า

"เดรโก"

"แฮร์รี่"

ความเงียบแทรกซึมอยู่ในอากาศชั่วขณะหนึ่งก่อนที่แฮร์รี่จะเป็นฝ่ายกลับเข้าสู่สภาวะปกติได้ก่อน พลางขยับตัวพร้อมกับเลิกคิ้วยุ่งๆขึ้น เป็นเชิงให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามา ในขณะที่คนตัวเล็กยังยืนนิ่ง พลางคิดว่าเขาควรจะแกล้งทำเป็นลืมเอกสารไว้ที่โต๊ะดีหรือไม่ แต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะรู้ทัน จึงพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆขัดกับดวงตาวิบวับเป็นประกาย

"คุณมัลฟอย เชิญครับ"

เดรโกรู้สึกเหมือนตัวเองถูกบังคับให้เดินเข้าไปในห้องนอนของแฮร์รี่ครั้งแรก ตอนนั้นเขาหลวมตัวแพ้พนันกับพวกสลิธีริน เลยโดนท้าให้เข้าไปในห้องนอนของแฮร์รี่ พอตเตอร์  และต้องหยิบอะไรซักชิ้นออกมาเป็นหลักฐานด้วย มันเป็นความรู้สึกที่ว่าถ้าโดนจับได้ ชื่อเสียงของเขาคงไม่เหลือแน่ แต่ในขณะเดียวกันความอยากรู้อยากเห็นที่จะเข้าไปก็มีไม่น้อยเช่นกัน หลังจากเข้าไปสำเร็จและหันรีหันขวางอยู่ซักครู่ เดรโกก็เห็นถุงมือสีแดงสดวางพับเรียบร้อยอยู่บนเตียง ซึ่งเดรโกสาบานได้ว่า ตอนเข้ามาเขาไม่เห็นมันซักนิดเดียว ร่างเล็กเดินเข้าไปยืนข้างๆคนตัวสูงพลางยังคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นว่า เขารู้สึกเหมือนเห็นแฮร์รี่นั่งยิ้มมองเขาจากเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างหัวเตียง แถมยังชี้บอกให้เขาหยิบถุงมือไปเสียเองอีก แต่เมื่อมองชัดๆแล้วเขากลับไม่เห็นใครเลย จนเขาคิดว่าเขาคงจิตหลอนและต้องรีบออกมาจากหอนอนโดยเร็ว หลังจากนั้นเมื่อเขาเจอแฮร์รี่อีก ก็ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร ทำให้เขาคิดว่าคงจะตาฝาดไปเองจริงๆ

"ขอบคุณครับ ท่านรัฐมนตรี" เดรโกตอบฟังดูสุภาพ แต่หางเสียงกลับมีแววประชดนิดๆตามฟอร์ม

แฮร์รี่อดซ่อนยิ้มไม่ได้ ก่อนจะพูดต่อว่า

"รู้สึกกลับจากการปฏิบัติงานที่อเมริกาครั้งนี้ คุณยังไม่ไปรายงานตัวกับผมเลยนะ"

"ผมกำลังทำหนังสือขึ้นไปครับ" คนตัวเล็กกว่าตอบอย่างไม่ยอมลงให้ คนตัวสูงปรายตามองขำๆแล้วจึงสวนกลับทันที

"คุณมีเหตุผลที่จะไม่ขึ้นไปชี้แจงด้วยตนเองหรือไม่ คุณมัลฟอย"

มีสิ.. เดรโกคิด ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่น่าขึ้นไปทั้งนั้นแหละ เดรโกไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้สึกแปลกๆเวลาต้องได้เจอท่านรัฐมนตรีคนนี้ ถ้าหากหลีกเลี่ยงได้ เขาก็ขอไม่เจอดีกว่า เขาไม่ชอบอาการควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างที่เป็นอยู่นี้ วันนี้เป็นวันที่ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ หลังจากเขากลับมาได้แค่สามวัน เขากะว่าจะหลบหน้าหมอนี่ไปอีกซักสองสามอาทิตย์ การได้เจอกัน แถมเป็นเจอกันตามลำพังเสียอีกนับว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากสำหรับรัฐมนตรีผู้ซึ่งมีงานยุ่งอยู่เสมออย่างแฮร์รี่...

"ว่ายังไงครับ คุณมัลฟอย" แฮร์รี่พูดขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน

"เอ่อ...ผมคิดว่าการปฏิบัติงา